Bijgewerkt in november 2026. Tabarca is het enige bewoonde eiland van de Valenciaanse Gemeenschap en een bijzonder geval in de Middellandse Zee: een vestingstadje dat in één keer werd gebouwd, in de 18e eeuw, voor een groep families van Genuese afkomst. Dit is het verhaal in het kort.
Een piratenschuilplaats voor Santa Pola
Het eiland, vroeger Isla Plana of Isla de Santa Pola genoemd, ligt op zo’n 3 zeemijl van de kaap van Santa Pola en vormt een kleine archipel met de eilandjes La Cantera, La Galera en La Nao. Eeuwenlang was het onbewoond en diende het als schuilplaats voor Barbarijse kapers die de kust van Alicante plunderden. Daarom besloot de Kroon het in de 18e eeuw te versterken en te bevolken.
De tabarquinos: van Tabarka naar Nueva Tabarca
De eerste bewoners kwamen uit Tabarka, een klein eiland voor de kust van Tunesië waar sinds de 16e eeuw een kolonie families uit Pegli (Genua) woonde, die vooral van de koraalvisserij leefde. In 1741 werd het eiland ingenomen door de bey van Tunis en belandden veel bewoners in gevangenschap in Algiers.
Koning Karel III betaalde hun losgeld en vestigde hen in 1769–1770 op het eiland bij Alicante, dat de naam Nueva Tabarca kreeg. Achternamen uit die tijd komen in de streek nog vaak voor, zoals Parodi, Ruso, Chacopino en Luchoro.
Een 18e-eeuwse vestingstad
- De stadsmuren en het rasterpatroon van het dorp, ontworpen door de militaire ingenieur Fernando Méndez de Ras. Poorten als de Puerta de Levante, ook San Rafael genoemd, staan er nog.
- De kerk van San Pedro y San Pablo, uit de 18e eeuw, binnen de muren.
- Het huis van de gouverneur (Casa del Gobernador), residentie van de militaire overheid, nu een hotel.
- De toren van San José, buiten de muren, die in de 19e eeuw als staatsgevangenis werd gebruikt.
Het geheel is beschermd als Bien de Interés Cultural (cultureel erfgoed) en de gemeente Alicante, waartoe het eiland behoort, werkt aan een Plan Especial om het te behouden.
Visserij, almadraba en ontvolking
In de 19e en een groot deel van de 20e eeuw draaide het leven op het eiland om de kleinschalige visserij en de almadraba, de traditionele vangst van tonijn. Het oude almadraba-pakhuis herbergt nu het Museo Nueva Tabarca. Met het verval van de visserij vertrokken veel families naar Alicante en Santa Pola, en het aantal vaste bewoners slonk tot enkele tientallen.
Het eerste zeereservaat van Spanje
In 1986 werden de wateren rond Tabarca het eerste zeereservaat van Spanje. Dankzij de bescherming herstelden de posidoniavelden en het zeeleven, en werd het eiland een van de beste plekken aan de Spaanse Middellandse Zeekust om te snorkelen en te duiken.
Tabarca vandaag
Tegenwoordig leeft Tabarca van dagjesmensen en kleinschalige visserij. De bewoners heten tabarquinos; meer daarover in wie woont er op Tabarca. Plan je een bezoek, begin dan met onze gids over hoe je op het eiland komt.
